روزها از پي هم در گذرند...

لحظه ها از پي هم ميگذرن و من مسافر اين شهر غريبم كي قراره كوچ كنم و برم پيش خدا؟خسته ميشم خيلي تحمل ميكنم ولي وقتي خانوادمم اعصابمو خورد ميكنه ديگه ميبرم اره از زندگي ميبرم و كلافه ميشم.روزگاري كه به جاي اينكه بهم ارامش بدن بدتر رو سرم دنيارو خراب ميكنم من تا وقتي اينجا هستم اينا نميذارن تازگيا ياد گرفتن كه مستقيم بهم زور نگن ولي اول و اخرش منو به سمت مسيري كه خودشون ميخوان هدايت ميكنن وقتي مسيرو عوض ميكنم ميگن مسير قبلي رو هم ميتونستي ادامه بديا فقط بايد مصمم بودي،اخه وقتي رو كلي ميگين و ميگين من چطوري مصمم واستم؟ولي اره بايد قبول كنم اين مشكل منه اينكه يه جورايي واسه مشكلاتم دنبال مقصر هستم و خودمو ميخوام تبرئه كنم ولي من اگه ادم درستي بودم سر عشقم به سينا مصمم ميشدم و زير بار حرفاي دور بريا له نميشدم و اونو كنار نميذاشتم،مجبور به ازدواج و بدتر از همه تسليم اجباري نميشدم...بعد از طلاقم هم ...اصلا ميدوني به هيچ وجه با مامان مشورت نخواهم كرد فقط با خود بابا وتمام.بعد از اين تو زندگيم يكي با بابا حرف ميزنم و باهاش صلاح مشورت ميكنم فقط اون عاقله و راه راست رو نشونم ميده بقيه به هيچ دردي نميخورن به نفع منفعت شخصي نظر ميدن ولي بابا فقط به خاطر خود منه.

خلاصه دلم خيلي گرفته بود كمي نوشتم و اروم شدم صبح اول وقت مامان با حرفاي منفيش كل انرژيمو تخليه كرد،صبح چقدر انرژيك بودم ولي باشه بعد اين كمي ميخوابم و انرژي جمع ميكنم و پيش به سوي ادامه راه.

زندگي همينه بازي هايي كه بايد زمين بخوري و از جات بلند شي،ميشه اون زخم رو پا رو جدي گرفت و كلي به خاطرش گريه كرد و ناراحت ادامه داد و يا اينكه بيخيال زخمه شي و با خنده بقيه بازي رو جلو بري و باز هم خوردي زمين بلند شي و ادامه بدي تا اخرش موفق شي و بعدش استراحت كني ولي روزهاي استراحت خوشال باشي كه يه موفقيت داري نه اينكه غصه اينكه چرا نيمه كاره ولش كرم و نتونستم.تو اين دنيا همه چي يعني خواستن و توانستن من معني اين دو كلمه رو الان فهميدم.